Dat Jesse inmiddels een fenomeen is mag wel duidelijk zijn. Inmiddels heeft hij ook meegedaan aan een fenomenale wedstrijd. Een korte samenvatting van Jesse zelf in onderstaand bericht van www.jessedehaan.nl

Zaterdag werd de tunnel in de Zutphensestraat(Apeldoorn) geopend met een sprintwedstrijd, en ik mocht meedoen.

Het seizoen met een podiumplek afgesloten

200 meter sprinten over nieuw zwart asfalt, eerst flink bergaf en dan weer naar boven. Een individuele kwalificatierun en daarna nog twee rondes met respectievelijk 3 en 4 man.

Ik had me hier aardig op voorbereid, want het is natuurlijk een geweldige uitdaging om beroepsrenners als Kenny van Hummel, Maarten Tjallingi en nog een paar baansprinters erop proberen te leggen.

Deels lukte dat ook. Na een matige kwalificatie won ik de eerste ronde en plaatste me daarmee voor de finale. Daar stond ik dan, tussen de baansprinters…

Zou ik afgeschoten worden? Het viel mee: ik was het snelste beneden, begon te dromen, stoof richting de meet, maar werd de laatste meters door twee man voorbij gereden, 3e.

Kwalificatierun

Prachtig is dat toch, zo’n krachtsexplosie op de fiets: weg vanuit stilstand, duwen, trekken, draaien, het ritme verhogen, schakelen, aanzetten, opnieuw schakelen, weer aanzetten, verzuren en vechten tot de meet.

Het weer kon ermee door, de renners hadden de grootste schik in de provisorische kleedkamer/partytent, microfonist Hans van Bon had een mooi woord voor elk van hen, de hekken waren gevuld met toeschouwers en de catering in de VIP tent was dik in orde.

Dat ik dit seizoen, met zo’n wedstrijd in zo’n entourage, met podium af mag sluiten is echt een voorrecht. Nu even rust, en dan weer op naar een nieuw seizoen.